Brüksel Zirvesi Sonuç Bildirisi’nden…

 
Brüksel Zirvesi Sonuç Bildirisi’nin “Türkiye” başlıklı bölümünden;  ”Presidency Conclusions”

Madde: 23..” müzakerelerin yalnız Türkiye’yle değil, diğer devletlerle de yapılabileceğini… Müzakereler sırasında Türkiye birkaç devlete bölünürse veya güneydoğu bölgesinde bir Kürt devleti
kurulursa,  yeni bir karara gerek olmaksızın onlarla da müzakere yapılacağına… 

a)  Ya aptala malum oluyor,

b) Ya bu Avrupalılar/AB’liler zamanın ötesini biliyorlar,

c)  Ya bizim bilmediğimiz ve fakat gerçekleşeceği konusunda emin oldukları bazı hususları biliyorlar ki madde 23’ü böyle yazıyorlar,

d)    Ya hayal kuruyorlar,

e)     Ya olmayacak duaya amin diyorlar,

f)      Ya da önümüzden bir tren geçiyor ve biz ona bakıyoruz.

SİZCE HANGİSİ ?

BÜYÜK İSKENDER, FELSEFENİN DUAYENİ SAYILAN ARISTO’ YA BİR MEKTUP YAZAR.

”ZAPTETTİĞİM TOPRAKLARDAKİ İNSANLARI TAHAKKÜMÜM ALTINDA TUTABİLMEK İÇİN NELER YAPMALIYIM ”
DIYE GÖRÜŞÜNÜ SORAR;

1- ÜLKENİN İLERİ GELEN İNSANLARINI SÜRGÜNE Mİ GÖNDEREYİM?

2- ÜLKENİN İLERİ GELEN İNSANLARINI HAPSE Mİ ATAYIM ?

3- ÜLKENİN İLERİ GELEN İNSANLARINI KILIÇTAN MI GEÇİREYİM?

ARİSTO’ NUN CEVABI :

1- SÜRGÜNDE TOPLANIP SANA KARŞI BAŞKALDIRIRLAR,

2- HAPİSHANELER MİLİTAN YUVASI OLUR, KONTROLDEN ÇIKAR,

3- ONLARDAN SONRAKİ KUŞAK İNTİKAM HIRSIYLA BÜYÜR, TAHTINI SALLAR.

ÇÖZÜM OLARAK ŞU NASİHATI VERİR:

”İNSANLARIN ARASINA NİFAK TOHUMLARI EKECEKSİN,
BİRBİRLERİYLE SAVAŞINCA HAKEM OLARAK KENDİNİ KABUL ETTİRECEKSİN,
AMA ANLAŞMAYA GİDEN BÜTÜN YOLLARI TIKAYACAKSIN. ”

( Biri Amerika mı dedi !!)
 
Açılım, maçılım, derkeeen, hokus pokus….bir de bakmışsın ki öz memleketinde kiracı kalmışsın…

Maalesef Bekir Coşkun kendisine yapılan baskılar nedeniyle Hürriyet’ten istifa etmek zorunda kaldı. En son 28 veya 29 Ağustos yazısını yazdı. Bu yazıdan sonraki gün yazdığı yazısının engellenmesi üzerine Hürriyet gazetesi ile ilişkisini kesmiştir.

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül New York’ta temaslarda bulunurken, eşi Hayrünnisa Gül de New York’ta hem geziyor hem de alışveriş yapıyor.
Oda TV’ nin haberine göre, Hayrünnisa Gül ‘ün New York’taki restaurantlarda garsonlardan ilginç bir isteği oluyor.
Gül New York’ta gittiği restoranlarda önce siparişini veriyor, sonrasında ise istediği yemeğin piştiği tavada daha önce domuz eti pişip pişmediğini soruyor.
“Evet” yanıtını aldığında ise garsonlardan tavayı değiştirmelerini rica ediyor.
– İçki değmemiş bardak, sarhoş oturmamış sandalye, akıl değmemişkafa –
İçki değmemiş bardaklar…
BEN ‘İçki değmemiş bardak’ ilk kez duyuyorum. Suudi Arabistan’ın önemli devlet adamı Şeyh, kızının İstanbul’daki düğünü için ‘içki değmemiş’ otuz bin altın işlemeli bardak siparişi verince duydum.
Gözüm bizim evdeki ‘içki değmiş’ bardaklara takılıyor. Cehennemde cayır cayır yanasıcalar rafta sıra sıra duruyorlar. Sık sık devirdiğim için içki değmişliğinden şüphelendiğim sarhoş sürahinin önünde…
Hatırlıyorsunuzdur, AKP iktidara geldiği günlerde bazı milletvekilleri Meclis’teki su bardaklarını görünce ‘Bunlar rakı bardağına benziyor’ diyerek geri göndermişlerdi, rakı bardağına benzemeyen bardaklar alınmıştı.
Aynı kafa bir yerde kesişiyor. CHP’liler ise ‘Su içince niye sarhoş olduklarını’ anlamışlardı. ‘İçki değmemiş bardak’ yanında, üç bin sarhoş oturmamış sandalye de sipariş verebilirdi Şeyh.
Üzerine içki konulmamış bin masa…
İçinden sarhoş geçmemiş otuz otel kapısı…
Ne bileyim ben?..

Şeyh dünyanın en büyük yatlarından birisi ile İstanbul’a geldi, konuklarını 17 özel jet taşıdı. Yüz limuzin hizmet veriyor.  Düğün için Çırağan Sarayı’nın bahçesine 40 palmiye ağacı ile 100 çam özel yerlere dikildi. Ve Paşabahçe’ye otuz bin ‘içki değmemiş’ altın işlemeli bardak yaptırıldı.

Nasıl olsa ABD askerlerinin postalları değdiğinden bu yana, dünya petrol gelirinin büyük bölümü Suudi Arabistan şeyhlerinin cebine daha emin akmaya devam ediyor. Kutsal topraklar ecnebi ordularının işgalinde. Halkın yoksulluğu yetmiyormuş gibi, başlarına kaç senedir bomba yağıyor.. Kolu ve bacakları kopmuş çocuk sayısı binlerce. Babaları-anneleri öldürülmüş kara gözlü çocukları artık yetimhaneler almıyor. ABD-İngiltere ve diğerleri Suudi Arabistan ile işbirliği yaparak petrolü Batı’ya taşıyorlar. Tüm bu evrensel gasp ve cinayetler Müslüman eli değmeden elbette olmuyor.

Ben ‘içki değmemiş bardak’ ilk kez duyuyorum. Ve dünden bu yana, Müslüman toplumların akıl değmemiş kafaları yüzünden neler çektiklerini düşünüyorum.

*Atatürk`ün dünyada `başöğretmen’ sıfatlı tek lider olduğunu… 
 
 * Bir geometri kitabı yazdığını…
  
* Üçgen, açı, dikdörtgen gibi ve 48 tane geometri teriminin (Türkçe) isim babasının bizzat Mustafa Kemal olduğunu… 

* Norveç`de `Atatürk gibi olmak` diye bir deyim olduğunu. ”Atatürk” çiçeği’nin adını, çiçeği bulan Wanderbit Üniversitesi profesörlerinden doktor Kirk Landın`in koyduğunu ve bu çiçeğin tüm dünyada bu isimle üretilip satıldığını… 
 
* Yunan başkomutanı Trikopis`in, hiçbir zorlama ve baskı olmadan her Cumhuriyet bayramında Atina’daki; Türk büyükelçiliğine giderek, Atatürk`ün resminin önüne geçtiğini ve saygı duruşunda bulunduğunu…
 
*”Mimber” adında bir gazete çıkarttığını ve 52 sayı yayımlanan gazetede ilk defa sansür kelimesi geçtiğini… 
  
* Kurtuluş Savaşı’nda rütbe alan bir çok kadın askerlerimizin olduğu, dünya tarihine geçen tek bir üsteğmenimizin olduğunu, Üst teğmen Kara Fatma’nın 700 erkek, 43 kadından oluşan bir müfrezenin reisliğine bizzat Atatürk, tarafından atanmış olduğunu…
 
*Bir röportajda Birleşmiş Milletlere üye olmayı düşünüyor musunuz?’ diye sorulduğunda ‘Şartlarımızı koyarız, kabullerine bağlı. Biz müracaat etmeyiz üye olmak için, davet gelirse düşünürüz’ dediğini ve bunun üzerine BM
yasasının değiştirildiğini ve üyeliğe davet edilen ilk ülkenin Türkiye Cumhuriyeti olduğunu….
 
*1938′de, General McArthur’un en zor, en problemli, en buhranlı döneminde, danışman, senatör ve bakanlarından oluşan yüz yirmiden fazla kişiye; ‘Şuanda hiçbirinizi değil, büyük istidadı ile Mustafa Kemal’i görmek için neler vermezdim’ dediğini…
 
*1938′de Ata`nın ölümünde Tahran gazetesinde yayınlanan bir şiirde; ‘Allah bir ülkeye yardım etmek isterse onun elinden tutmak isterse başına Mustafa Kemal, gibi lider getirir’ denildiğini… 
 
*1996′da Haiti Cumhurbaşkanının vasiyetinde, mezar taşına yazılmasını istediği metinde; ‘Bütün ömrüm boyunca Türkiye’nin lideri Mustafa Kemal ATATÜRK’ü anlamış ve uygulamış olmaktan dolayı mutlu öldüm’ yazdığını…
 
*2000′de ABD Başkanı’nın milenyum mesajında; ”Milenyumun hiç şüphe yoktur ki; tek devlet adamı Mustafa Kemal ATATÜRK’tür. Çünkü o yılın değil asrın lideri olabilmeyi başarmış, tek liderdir’ denildiğini… 
  
*2005′de Amerika’nın en ünlü ekonomistlerinden birisi olan Mr. Johns`un önerisinin ‘Türkiye ekonomiyle savaşta bir tek Atatürk’ü örnek alsın yeter’ olduğunu…
 
*2006′da ise AB Uyum yasaları gereğince devlet dairelerinden Atatürk resimlerinin kaldırılmasının istendiğini…
 
 
BİLİYOR MUYDUNUZ!!!
 
 
AB Uyum yasalari geregince devlet dairelerinden Atatürk resimlerinin 
kaldirilmasini protesto ediyoruz! Milli bilincimizi yavas yavas yok 
etmelerine izin vermek istemiyorsaniz; iletebileceginiz kadar iletiniz!!!… 
 
Izmir kurtulmus, çok tatli bir yorgunluk, Ankara’ya hareket edecekler… 
Trene binerler ve kompartimana çekilirler. Ertesi gün, yaveri, Atatürk’ün 
kompartimaninin kapisini çalar. Atatürk, yorgun, bitkin bir halde kravatini
yikamaktadir. Yaveri: ‘Pasam bu ne hal, hiç uyumadiniz herhalde; niye 
böylesiniz’, der. ‘Çocuk, kompartimanima yastikla battaniye koymayi 
unutmussunuz, kolumu yastik yaptim agridi, setremi yastik yaptim üsüdüm, 
uyumadim kalktim’, der. Yaveri: ‘Aman Pasam! Birimize haber vereydiniz; 
hemen size bir yastikla battaniye getirirdik’, der. Ve bir ülke kurtarmaktan 
dönen komutan tarihi bir cevap verir:’Geç fark ettim, hepiniz en az benim 
kadar yorgundunuz, hiç birinize kiyamadim. Önemli olan benim uyumam degil; 
milletimin rahat uyumasi’.
 
ATAMIZ SAYESİNDE NE KADAR RAHAT UYUYORUZ Kİ; HÂLA UYANAMADIK?…

*En büyüğü 10 yasında olan bir grup bıdıktan aşk yorumları….*

- Aşk, sevgilimizle aramızda bi sürü

kötü şey meydana gelmeden önce hissettiğimiz

şeydir.

: (((((((((

- Benim anneannem sırtından hasta

olmuştu ve eğilemediği için ayak tırnaklarına oje

süremiyordu, dedemin de parmakları hasta

olmasına rağmen anneannemin ayak

tırnaklarına hep oje sürüyordu. Bence aşk budur.

(Evet yaaa. evet yaaa)

- Sizin adınız size aşık olan birinin

ağzından daha değişik çıkar, o size

adınızı söylediği zaman “benim ne güzel adım

var” diye düşünürsünüz…

(Hakikaten! Hiç böyle düşünmemiştim.)

- Aşk birlikte yemeğe gittiğimiz zaman

sevgilimizin kendi kızarmış

patateslerini bizim tabağımıza koyması ve bizim

tabağımızdan hiçbir şey almamasıdır.

(İşte bu en güzeliydi)

- Aşk, biri sizi ne kadar kırmış olsa da

sırf o üzülür diye ona kötü bişey

söylememektir.

(Canımm yaa evet öööle, ama…)

- Aşk çok yorgun olduğumuzda bizi

gülümseten  bişeydir.

(Daha nasıl anlatılabilir ki)

- Aşk, annemiz babamıza kahve yaptığı

zaman ona götürüp vermeden önce kendisinin bir

yudum içmesi ve tadının çok güzel

olduğunu kontrol etmesidir.

(Bi de illa ki de paylaşmaktır)

-Aşk her zaman öpüşmektir… Öpüşmekten

yorulduğunuz zaman bile hâlâ birlikte

olmak ve çok konuşmak istersiniz. Benim

annemle babam da böyleler.

(Allahım Allahımmm )

- Aşk, sevgilimiz bişey söylüyorsa

yılbaşı hediyelerini açmayı bile bırakıp onu

dinlemektir.

(Şimdi ağlicam ama, bu da ikinci en

güzel tarif)

- ‘Senden nefret ediyorum’ dediğimiz

birine ilerde aşık oluruz.

(Hadiseyi çabuk kavramış )

- Aşk sarılmaktır… Aşk öpüşmektir…

Aşk “hayır” demektir.

(Bu da çabuk çözmüş ))

- Aşk sevgilimizin her şeyini bildikten

sonra bile onunla çok iyi arkadaş

olabilmektir.

(Cidden ağlicam.)

- Aşk kocamız çok terliyken ve kötü

kokuyorken bile ona “Sen Bruce

Willis’ten daha yakışıklısın” demektir.

(Kesinlikleeeeeee)

- Aşk, köpeğinizi bütün gün evde yalnız

bıraksanız bile eve döndüğünüzde size

koşup bütün suratınızı yalamasıdır.

(Yaa off hayır bu çok acımasızca ama   ))

- Aşk, Sevgililer Günü kartlarının

üzerinde yazan şeyleri sevgilimize soylemek ama

başkalarına söylerken yakalanmamaktır.

(eheheheheh seni gidi seni)

- Birine aşıksanız, kirpikleriniz

hareket ettikçe gözlerinizin içinden yıldızlar

çıkar.

(Süper tespit)

- Eğer aşık değilseniz “seni

seviyorum”demeyin, ama gerçekten

aşıksanız hep “seni seviyorum”diyin, hem aşıksanız

hem de “seni seviyorum” demiyorsanız çok

ayıp.

(Anlayan anlamıştır bile… ))

Eskiden kadin olmak daha kolaydi.
 Kadinlar sadece evde olur, yemek yapar, cocuk bakarlardi.
Sadece esinin geliri dusukse kadin calisirdi ve calisan kadina acinirdi.
 Kadin calisiyorsa, evine bakamayacagi dusunulurdu,
 Zaten kadin bekarken calisiyor idiyse bile evlenince evinin kadini olurdu.
 90′li yillara gelindiginde kadin sadece evde olmak istemedi, artik
 Calismak ekonomik olarak ozgurlesmek istiyordu.  

 Once universite okumaya ,sonra calismaya basladi. Bu kadinin hosuna gitmisti.
Calisiyor, istedigi gibi harciyor, geziyordu.
Artik calisan kadin evli olmak degil bekar olup gununu gun etmek istiyordu.
Yasasin ozgurluk…

Calisan kadin artik iskolik olmustu, calisiyor ve yuksekliyordu.
 Zirveye ulasmisti. Bircok sirkette once orta kademe, sonra ustkademe yonetici kadin oldu.
Doksanlarin sonuna gelindiginde sirketler yalniz ve iskolik 30lu yaslarinda kadinlarla doluydu..
Bu calisan kadina yetmedi, citayi biraz daha yukseltti.
  Artik hem evli ve hem de basarili calisan kadin olmaliydi.
Calisan kadin etrafina bakindi. Basarili, parali koca adaylari gozden gecirildi.

 Adaylardan kel, sisman ve kisa boylu olanlar hemenelendi.
Ince ruhlu, saraptan anlayan, 14 Subat’ta muthis surprizler
 Yapabilen, kimsenin bilmedigi yerlerde basbasa tatillere goturen, yasamayi seven ve bol bol espri yapanlar hemen kapisildi.
 Yurt disindan gelinlikler getirtildi. Otellerde muhtesem dugunler yapilip, Maldivler’e ya da Bali’ye balayina gidildi. 
 
Balayindan sonra calisan kadin hizla is basi yapti.
 Gunduzleri toplantidan toplantiya kostururken artikaksam yemegini de dusunmeye baslamisti.
Aksam ne yenmeli, nereye gidilmeli, esinin gomlekleri, pantolanlari utulu mu, kiyafetleri kuru temizlemeciye
 Gitti mi geldi mi, marketten alinacaklarin listesini cikar, is cikisi gital, eve gel, aksam yemegini hazirla…. 
  Calisan kadin artik mutluydu. Gece yatagi sicacikti.
 Uzulunce derdini paylasan, hastalaninca ona bakan, aglayinca destek olacak bir omuza, goz yaslarini silecek sefkatli ellere sahipti. 15 saat kosturmak kadina viz geliyordu. Etraf bu sekilde kosusturan, ev ile is arasi cift vardiya calisan Kadinla doluydu.
 
 Zaman geciyordu. Calisan kadin 35 ine yaklasiyordu. Biyolojik saati ‘be bek, be – bek’ diye uyari vermeye basladi.
Evet calisan kadin hemen cigliklar atmaya basladi ‘Bebek de yaparim kariyer de ‘ diye…
 Calisan kadinlar hemen sosyetik kadin dogumcularin randevularini doldurdular. Calisan kadinlar ajandalarina ve islerinin temposuna
 Uygun zamani secip hemen mikroenjeksiyonla bebek yapmaya basladilar. 1-2 ay sonra guzel haberler sirayla gelmeye basladi,calisan kadinlar hamileydiler.
Calisan adin hem hamile, hem guzel olmak istedi.
 Hemen diyetisyenlere kosulup, ozel hamile diyetleri alindi, bol bol
 Kivi yenmeye baslandi. Eskisi gibi tatli, tursu, borek, Erik aserilmiyor, karpuz, kivi ve mango isteniyordu gecenin bir yarisi eslerden.
 
 Calisan kadin cocugunu eski usul buyutmeyecekti. Hemen onlarca
 hamilelik, bebek buyutme kitaplari alindi, bir cok Internet
 Sitesine uye olundu, yoga ve anne-baba kurslarina yazilindi.
 

Bu surec icerisinde calisan erkek ise citasini hic yukseltmedi.

80′lerde, 90′larda ve 2000′lerde hep TV izliyor, bira iciyor ve maca gidiyordu…     

içim burkulur her grup gündoğarken şarkısında

tekrar aşık olur, tekrar sever, tekrar ayrılır insan şarkılarında

dün burhan şeşen’in 26 yaşındaki oğlu’nun beyin ölümünün gerçekleşmesi çok üzdü beni, yazmadan geçemeyeceğim…

şarkılarıyla büyüdüğümüz, bizden bir önceki nesilede şarkılarını çok sevdiren bu insanların böyle bir acısınıda paylaşmamız gerek diye düşünüyorum…

kelimelerin yazıya dökülemediği durumlarda imdada şarkılar yetişirmiş….

Son zamanlar yaptıklarıma bakma ne olursun,
Benim aklım başımda değil

Sana söylediklerimi kafana takma ne olursun,
Onlar ipe, sapa gelir şeyler değil

Seni sevmiyorum dedim yalandı,
İstemiyorum artık, palavra

Ellerimde çiçekler,kapında sırılsıklam
Görürsen bir gün şaşırma

Beni böyle çaresiz, beni böyle derbeder,
Beni böyle ortalarda bırakma

Kaliforniya’da Long Beach şehrindeki Eyalet Üniversitesi’nde öğretim üyesi olarak ders verirken, aynı sömestrde benim iki dersimi alan bir kız öğrencim dikkatimi çekmeye başlamıştı.

Bu genç bayanın şu özelliklerinin farkına varmıştım: Her şeyden önce çok güzel bir kızdı; gözüm gayri ihtiyari ona gidiyordu. İkinci olarak çok iyi bir öğrenciydi; bütün sınav ve ödevlerde en yüksek notu o alıyordu.

Ayrıca, çok hanımefendi, çok nezih bir kişiliği vardı. Bölümün bir pikniğinde kız öğrencimin nişanlısıyla tanıştım ve itiraf edeyim, ilkaklımdan geçen, ‘Armudun iyisini ayılar yer’ düşüncesi oldu.

Yukarıda özelliklerini saydığım o güzel kızın bana tanıştırdığı erkek, yirmi yedi-yirmi sekiz yaşlarında, saçı biraz dökülmüş, şişman denecek kadar toplu, çirkin, kısa boylu biriydi.Bu kişiye parası için yüz vermiş olabileceğini düşündüm. Daha sonra öğrendim ki, bu genç adamın parasal gücü yok; başka bir üniversitenin psikolojik danışmanlık bölümünde doktora öğrencisi olarak okula devam ediyor ve ileride akademisyen olarak kariyer yapıp profesör olmak istiyor.

Acaba benim güzel öğrencim bu adamda ne bulmuştu? Bir hafta sonra ders çıkışı koridorda öğrencimin yanına yaklaştım ve Sally adıyla anacağım öğrencimle aramızda şöyle bir konuşma geçti:

‘Sally, nişanlınla nasıl tanıştığınızı merak ediyorum? ‘Bir kilise faaliyetinde aynı komitede çalıştık; o zaman tanıdım kendisini ‘Nesi seni etkiledi; hangi özelliklerini sevdin?

Sally, bir Amerikalı olarak bu soruyu hiç beklemiyordu. Amerikan kültüründe, bu tür sorular kişinin mahremiyetine tecavüz olarak kabul edildiğinden pek sorulmaz. Amerikan kültürüne göre ben o anda Sally’nin mahremiyetine ‘burnumu sokuyordum.’

Şaşkınlığı geçince çok içten, gözlerinin içi gülerek, ‘O şahane bir insan; o benim kahramanım! Ben ondan çok şeyler öğrendim’ dedi. O anda ilk hissettiğim şey kıskançlık duygusu oldu. Güzel bir kadının erkeğine, ‘Sen benim kahramanımsın’ duygusu içinde bakmasının erkeğe verilmiş en büyük hediye olduğunu hissettim ve anladım. Bu hediyeyi,hayatım boyunca hiç almadığımı biliyordum ve o kişiyi kıskandım.

‘Nasıl yani?’ dedim.’Frank bir yetimhanede büyümüş. Yetim olmanın ne demek olduğunu bildiği çin, üniversite öğrencisi olunca, yetimhaneden iki çocuğa ağabeylik yapma kararı almış. Haftada on saatini onlara ayırıyor; onlarla buluşup oynuyor, kitap okuyor, onları müzeye götürüyor. Onların iyi gelişmesi için elinden geleni yapıyor. Biri ameliyat oldu, hastanede yatıyor ve Frank şimdi akşamları hastanede kalıyor, geceleri ona bakıyor.’ Yüzüme tokat yemiş gibi oldum. Utandım. Kendime kızdım. Ben güya en yüksek eğitim düzeyine gelmiş biriydim ve karşımdakini hala dış görünüşe göre yargılıyor ve onu ‘ayı’ olarak görüyordum. İçimdeki pislikten utandım. Bir süre sonra Sally’nin içinde yetiştiği aile ortamını merak etmeye başladım. Şöyle bir mantık yürüttüm: o adama baktığım zaman ben neden, ‘Armudun iyisini ayılar yer’ diye düşündüm? Çünkü ben, içinde yetiştiğim ortamda sık sık bu benzetmeyi duyarak büyümüştüm. İçinde yetiştiğim ortam beni nasıl etkilemişse, Sally’nin içinde yetiştiği ortam da onu öyle etkilemiş olmalıydı.Birkaç hafta sonra Sally’e, ailesinin nerede oturduğunu sordum. Los Angeles’in üç yüz elli km kuzeyindeki bir kasabada oturuyorlarmış. Onun ailesiyle tanışmak istediğimi, bunun mümkün olup olamayacağını sordum.

‘Kendilerine bir sorayım, eminim sizinle tanışmak isteyeceklerdir,’dedi ve iki gün sonra, ‘Ailemle konuştum; sizinle tanışmaktan mutlu olacaklarını söylediler,’ dedi. Dört-beş hafta sonra San Francisco’ya gidecektim, Sally’nin ailesinin yaşadığı kasaba yolumun üstündeydi, onlara uğrayabilir, onlarla tanıştıktan sonra yoluma devam edebilirdim. Bu planımı Sally’e söylediğimde Sally, ‘O gün ben de aileme gidecektim; isterseniz beraber gidebiliriz,’ dedi. Ailesine haber verdi. Onlar da sabah kahvaltısına gelmemizi söylemişler. Long Beach’ten sabahın altısında yola çıktık ve dokuz buçuk civarında Sally’nin ağabeyi Brian’ın evine vardık. Sally’nin babası George orada buluşmamızı uygun görmüş. Çok güler yüzlü biraileydi. Brian’ın, en ufağı dört yaş civarında dört çocuğu vardı.

Ziyaret ettiğim bu güleryüzlü sıcak ailede, iki olay gerçekten dikkatimi çekti. Bunlardan ilki, Sally’nin babası George’un torunlarıyla konuşurken onların göz hizalarına inmesiydi. Bunu o kadar doğal yapıyordu ki, artık farkına varılmadan yapılan bir davranış olduğu belliydi. Sally’ye, babasının torunlarıyla hep böyle mi konuştuğunu sordum. ‘Evet’ yanıtını alınca, kendisi çocukken de babasının, onunla göz hizasına inerek mi konuştuğunu sordum. ‘Evet, biz böyle biliyoruz. Ağabeyim Brian da çocuklarıyla böyle konuşur; ben de kendi çocuklarımla böyle konuşacağım.

Biz böyle biliyoruz’, dedi. Tüylerim diken diken oldu. Ben üniversite öğretim üyesiydim ve insan psikolojisi benim uzmanlık alanımdı ama üç çocuğumdan hiçbiriyle göz hizasına inerek konuştuğumu hatırlamıyordum. Kendime kızdım; sonra kendime kızmaktan da vazgeçtim, beni yetiştirenlere kızdım. Sonra onlara kızmaktan da vazgeçtim ve bütün nesilleri yetiştiren kültür ortamına kızdım. Daha sonra kimseye kızmayacağımı anlayarak, oradaki öğrenme fırsatından yararlanmaya karar verdim. Torunlarının önünde diz çökerek konuşan dede

George’a ‘Beyefendi, çocukların göz hizasına inerek konuşuyorsunuz!

dedim. Bana biraz şaşkınlıkla gülümseyerek, ‘Tabii, onlar küçük insanlar!’ yanıtını verdi. Öyle bir bakışı vardı ki, bu bakış sanki ‘Bu kadar doğal bir şey ki, herhalde bunu herkes yapıyordur; sen yapmıyor musun?’ diyordu.

O bakışa karşı bütün yaptığım, mahcup bir gülümseme oldu. Bu güleryüzlü sıcak ailede dikkatimi çeken ikinci olay, Sally’nin ağabeyi Brian’ın davranışı oldu. Brian, Pasifik ülkeleriyle ticaret yapan, oldukça varlıklı biriydi. Evlerinin büyüklüğünden, yüzme havuzundan, çiftliklerinden, arabalarının türünden ailenin zenginliği belli oluyordu. Kahvaltıdan sonra saat on bir dolaylarında telefon çaldı. Brian bir süre telefonla konuştu. Ofisten arıyorlarmış, Koreli bir işadamı Los Anegeles’ta imiş, kendisiyle görüşmek için helikopterle saat 14′te gelmek istiyormuş.

Başka bir randevusu olduğunu söyleyerek bu teklifi reddetmiş olan Brian, bize durumu şöyle açıkladı: ‘

Dört çocuğum var ve her hafta biriyle dört saat baş başa geçiririm. Bugün dört yaşındaki kızım Mary’le randevum var. Çocuklar çok çabuk büyüyorlar, eğer dikkat etmezsen, bir bakıyorsun, büyümüşler ve onlarla beraber zaman geçirme olanağı kaybolmuş.

Brian’ın yaşam vizyonunu sormadım, ama davranışından nelere öncelik

verdiği belli oluyordu. Brian için çocukları şüphesiz en az işi kadar önemliydi. Brian’ın yaşamında bununla ilgili bir pişmanlık duygusu, bir ‘keşke’ olmayacak.

Sally’e sordum:

‘Baban seninle randevulaşır mıydı?’ ‘Evet’, dedi, ‘yalnız benimle değil, her çocuğuyla sırasıyla baş başa zaman geçirirdi. Ve ilave etti,

‘Biz böyle gördük, böyle biliyoruz. Benim çocuğumun da babası böyle yapacak!’. Gülümseyerek, ‘Nereden biliyorsun?’ diye sordum. ‘Biz Frank’le konuştuk’ diye cevap verdi. Yine içim cız etti. Daha doğmadan çocuğun gelişme ortamıyla ilgili bir bilinç oluşmuştu.

Kendi çocuklarıma içim yandı. Evlenmeden önceki bilincimi, kafamın karmaşıklığını, evlendiğim kıza ettiğim eziyetleri ve ondan da acısı, kendi yavrularıma çektirdiğim acıları düşündüm. Biraz daha düşününce kendimin de acı çektiğini anladım ve bu sefer kendi çocukluğuma içim yandı. Daha sonra babamın, anamın çocukluğuna içim yandı. Ve son durak olarak ülkemin tüm çocuklarına içim yandı.Yine kimseye kızamayacağımı anlayınca, ‘bundan sonra ne yapabilirimle ilgili düşünmeye karar verdim.

İşte değerli okurum; yazdığım kitaplar, verdiğim seminerler, hazırladığım televizyon programları,’Ne yapabilirim?’ sorusuna verdiğim yanıtların öğeleridir. Sally’nin içinde yetiştiği ortamı görmüş ve anlamış biri olarak onun davranışlarına şimdi daha iyi anlam verebiliyorum. Sally, içinde yetiştiği ailede, varoluşun beş boyutunu da doya doya yaşayabilmişti. Çocuğun hizasına inerek onunla göz göze konuştuğunuz zaman

çocuk, ‘Sen varsın, sen doğalsın, sen değerlisin, sen güçlüsün ve sen sevilmeye layıksın’, mesajı alır ve çocuğun CAN’ı beslenir.

Çocuğuyla randevusuna sadık kalan baba, ‘Seninle zaman geçirmek istiyorum, seni özledim’, mesajını güçlü olarak verir. Çocuk bu mesajı zihinsel olarak değil, sezgisel olarak alır ve aldığı bu sezgisel mesajlar sayesinde çocuğun hamuru, ‘Ben sevilmeye layık biriyim!’ diye yoğrulur.

Bir ana babanın çocuklarına verebileceği en büyük miras, varoluşun

Beş boyutunda beslenmiş ve buna inanmış güçlü bir CAN’dır.